Madeline Roache, në një analizë për CNN, ka shpjeguar se të gjithë ata qytetarë rusë të cilët i marrin të dhënat në lidhje me agresionin rus në Ukrainë nga mediat ruse, janë duke jetuar në një realitet alternativ.

“Ushtria ruse është duke u portretizuar si triumfatore dhe se nuk ka pësuar humbje në në njerëz dhe mjete luftarake. Ajo portretizohet si një ushtri e cila nuk kryen asnjë mizori. Ndërkohë, sipas mediave shtetërore, është ushtria ukrainase që kryen mizori, duke vrarë civilë, duke pësuar humbje të mëdha dhe duke humbur territor nga forcat ruse. Rusët kanë të gjithë arsyet e duhura për tu ndjerë krenarë, nëse bazohen në atë se çfarë shohin në televizionin shtetëror rus”, është shprehur ajo.

The post Analiza e CNN: Pse propaganda mediatike e Rusisë është thelbësore për të kuptuar luftën në Ukrainë appeared first on Albeu.com.

“Ne duhet të marrim të gjitha detajet në mënyrë që kjo të jetë reale – të kemi një gjyq për krimet e luftës,” u tha Biden gazetarëve në Uashington. “Ky njeri është brutal dhe ajo që po ndodh në Bucha është e egër dhe të gjithë e kanë parë atë.”

Kjo e vërtetë është e ndërlikuar nga fakti i vështirë se kjo luftë ka shumë të ngjarë të përfundojë përmes negociatave me Putinin, mbajtja e të cilit në pushtet në Rusi duket absolute.

Kur presidenti ukrainas Volodymyr Zelensky vizitoi rrënojat në Bucha, ai vuri në dukje të dukshmen.

“Është shumë e vështirë të negociosh kur sheh se çfarë kanë bërë këtu”, tha Zelensky.

The post Përdhunime, fëmijë e gra të vrarë, CNN: Si mund të negociohet me një kriminel lufte si Putini appeared first on Albeu.com.

Në një ditë normale, ata janë avokatë, inxhinierë dhe farkëtarë. Por këtë javë, ata veshën veshje ushtarake, qëlluan me pushkë dhe marshuan distanca të gjata për t’u përgatitur për një sulm të mundshëm nga ushtria kineze.

Këta 400 burra ishin disa nga rezervistët e Tajvanit, të parët që u përballën me një plan të ri, të rreptë 14-ditor trajnimi, të prezantuar nga qeveria këtë muaj për të rritur gatishmërinë luftarake të ishullit. Sipas analistëve kjo tregon se sa seriozisht po e merr Tajvani kërcënimin e një pushtimi të mundshëm kinez dhe kjo frikë është rritur më shumë gjatë javëve të fundit, duke bërë krahasime midis pushtimit brutal të Ukrainës nga Rusia dhe kërcënimit të mundshëm ekzistencial ndaj Tajvani.

Pekini ka hedhur poshtë ngjashmëritë edhe pse Partia Komuniste Kineze në pushtet është zotuar se do të rimarrë ishullin vetëqeverisës prej 24 milionë banorësh me forcë nëse do të jetë e nevojshme.

Pekini gjithashtu ka rritur presionin e tij ushtarak mbi Tajvanin, duke përfshirë dërgimin e një numri rekord avionësh luftarakë vitin e kaluar pranë Tajvanit, i cili është më pak se 124 milje nga bregu juglindor i Kinës.

Çfarë po bën Tajvani?

Edhe përpara se Rusia të niste sulmin e saj të paprovokuar ndaj Ukrainës muajin e kaluar, Tajvani i frikësohej sulmit të Pekinit. Gjatë muajve të fundit, Pekini ka kryer stërvitje luftarake pranë ishullit duke përfshirë avionë ushtarakë në zonën e identifikimit të mbrojtjes ajrore të Tajvanit, si dhe kryerjen e stërvitjeve të përbashkëta ajrore dhe detare rreth ngushticës së Tajvanit, raporton abcnews.al

Taipei u përgjigj duke investuar në mbrojtjen e vendit dhe duke miratuar një shtesë prej 8.7 miliardë dollarësh gjatë pesë viteve të ardhshme. Qeveria po kërkon gjithashtu të forcojë përmasat e gradave të saj ushtarake — me 160,000 personel në radhët e saj profesionale tërësisht vullnetare, ushtria e Tajvanit është më pak se një e dhjeta e madhësisë së Ushtrisë Çlirimtare Popullore të Pekinit.

Presidenti Tsai Ing-wen ka treguar se këto forca rezervë mund të jenë një pjesë e rëndësishme e mbrojtjes së Tajvanit në rast të një pushtimi.

“Situata në Ukrainë dëshmon se, përveç mbështetjes dhe ndihmës ndërkombëtare, ajo përfshin unitetin e popullit tonë” tha Tsai gjatë një inspektimi trajnimi të shtunën.

Sipas rregullave aktuale, të gjithë burrat tajvanezë të kualifikuar midis moshës 19 dhe 36 vjeç duhet t’i nënshtrohen katër muajve të trajnimi të detyrueshëm ushtarak. Kur të mbarojnë, disa prej tyre do të bashkohen me forcat rezervë.

Ky regjim i ri stërvitor synon të largojë frikën se rezervistët nuk janë të përgatitur për të luftuar, por ekspertët ushtarakë thonë se ajo që nevojitet në të vërtetë është një periudhë më e gjatë e detyrueshme stërvitore.

A po bën mjaftueshëm Tajvani?

Javën e kaluar një numër ligjvënësish kërkuan që periudha e trajnimit të detyrueshëm të Tajvanit të zgjatet, duke përmendur nevojën për të formuar një forcë rezerviste të qëndrueshme. Wu Sz-huai, një ligjvënës nga partia opozitare Kuomintang, tha se burrave të kualifikuar në Tajvan duhet t’u kërkohet t’i nënshtrohen një viti trajnimi ushtarak.

Zyra presidenciale e Tajvanit tha se autoritetet po vlerësojnë nëse duhet të zgjasin stërvitjen e detyrueshme ushtarake të ishullit. Chang, ish-zëvendës komandanti i forcave ajrore të Tajvanit, tha se kishte një “nevojë urgjente” për të zgjatur trajnimin e detyrueshëm ushtarak në Tajvan ndoshta edhe më shumë se një vit, raporton abcnews.al

Zhvillimet në Rusi demonstrojnë se lidershipi autokratik gjithmonë do të marrë vendime racionale.

“Kjo nuk do të thotë që Xi Jinping do të vendosë të përdorë forcën kundër Tajvanit, sepse Moska e bëri kundër Ukrainës,” tha ai.

“Por kjo tregon se ka një mundësi sado të vogël që regjimet autokratike të përdorin forcën kundër një vendi demokratik.”

Mësime nga Ukraina

Pekini ka hedhur poshtë krahasimet midis Tajvanit dhe Ukrainës.

“Çështja e Tajvanit është një çështje e brendshme kineze. Nuk ka kuptim që njerëzit të theksojnë parimin e sovranitetit në Ukrainë, ndërkohë që cenojnë sovranitetin dhe integritetin territorial të Kinës në Tajvan”, Qin Gang.

Ekspertët kanë rënë dakord se ka dallime të mëdha midis sulmit të Rusisë ndaj Ukrainës dhe mënyrës sesi mund të ndodhë çdo sulm nga Kina.

Ndryshe nga Ukraina, Tajvani është një ishull, që do të thotë se Pekini ka të ngjarë të nisë një nga sulmet më të mëdha amfibe në histori. Një pushtim i mundshëm gjithashtu ka të ngjarë të shkaktojë një përgjigje rajonale, falë afërsisë fizike dhe rëndësisë së Tajvanit me Japoninë, e cila është vetëm 62 milje nga Tajvani.

Gjithashtu Tajvani është një lider global në furnizimin e çipave gjysmëpërçues. Megjithatë, ka mësime që mund të nxirren nga situata në Ukrainë për të ndihmuar Tajvanin të përgatitet, sipas analistëve.

“Mësimi nga Ukraina është i qartë,” tha Chang, ish-zëvendës komandanti i forcave ajrore të Tajvanit. “Ne duhet të jemi përgjegjës për mbrojtjen e vendit tonë”.

The post Pse Tajvani i trembet fatit të Ukrainës appeared first on Albeu.com.

Presidenti rus Vladimir Putin nuk po shkatërron vetëm Ukrainën, por dy kombe, duke dënuar rusët në një izolim që ata nuk e kanë zgjedhur domosdoshmërisht.

Gjatë dy muajve të fundit, ndërsa raportoja nga Moska, kam takuar shumë njerëz që kanë qenë të tmerruar, të tronditur dhe të mpirë nga agresioni i pakujdesshëm i Putinit. Disa prej tyre e besuan kur tha se nuk do të pushtonte Ukrainën. Disa madje njihnin lojtarë në rrethin e brendshëm të Kremlinit dhe mendonin se i kuptonin linjat e kuqe të Presidentit, por tani ky besim është hedhur në erë dhe kanë frikë se ai nuk ka fare kufi.

Ajo që i bën veprimet e Putinit edhe më të turpshme është se si ai e ekzekutoi komplotin e tij në pamje të qartë. Duke shpërqendruar me njërën dorë, duke e fiksuar vëmendjen te diplomacia, edhe pse këmbëngulte në mënyrë të rreme se trupat e tij në masë po kryenin stërvitje në kufijtë e Ukrainës.
Moskovitët e zakonshëm as nuk u zmbrapsën pasi ai e kreu këtë tradhti duke e marshuar kombin në luftë me një koktej ankesash të ziera me kujdes.

Putini kaloi vite duke ndërtuar një narrativë të rreme së bashku me perandorinë e tij. Dëshirat që atij iu mohuan, të tilla si tërheqja e NATO-s në linjat e 1997 ose ndalimi i Ukrainës nga anëtarësimi, ishte faji i Perëndimit, pretendoi ai. Por nëse Putin besonte se siguria e Rusisë ishte e kërcënuar dhe se bota moderne perëndimore ishte përballur me të, e vërteta ishte se ai kurrë nuk u përshtat me dinamikën e ndryshimit të shekullit të 21-të.
Një shije lirie

Vizita ime e parë në Moskë erdhi në vitin 1990 jo shumë kohë pasi Perdja e Hekurt filloi të bjerë. E kisha parë Murin e Berlinit të rrëzohej vitin e kaluar, duke paralajmëruar ribashkimin e Gjermanisë Lindore dhe Perëndimore dhe isha në Bukuresht pak më vonë kur u rrëzua presidenti rumun Nicolae Ceaușescu.
Në atë kohë, një paketë me cigare amerikane Marlboro tundej buzë rrugës jashtë zyrës së CNN në rrugën mbresëlënëse Kutuzovsky Prospekt, ju bëri një udhëtim me taksi, një paketë tjetër e paguar për një prerje flokësh. Moska më në fund po lidhej me botën; byroja jonë kishte linja telefonike që unë i ndihmova t’i instaloja si inxhinier i ri, të cilat ishin shtesa të drejtpërdrejta satelitore në centralin tonë të Atlantës.

Gjatë atyre ditëve të gjata dhe të ndritshme të verës, udhëheqësi i fundit i BRSS, Mikhail Gorbachev, i dha rrjetit tonë lejen për të ngritur një skenë në Sheshin e Kuq në qendër të kryeqytetit rus. Ne ishim mediat e para perëndimore që transmetonim drejtpërdrejt nga terreni i parakaluar ushtarak, oborre nga varri i Leninit nën hijen e mureve me tulla paraprake të Kremlinit dhe ishim dëshmitarë të Kongresit të fundit të Partisë së Bashkimit Sovjetik.

Bota po ndryshonte, Lufta e Ftohtë po shkrihej, horizonte të reja dukeshin dhe një brez rusësh ishte gati të shijonte liritë që dëshironin.
Shtatë vjet më vonë e ndihmova Gorbaçovin — i cili ishte rrëzuar nga pushteti jo shumë kohë pas debutimit tonë në Sheshin e Kuq, i rrëzuar pas një grushti shteti dhe pasuar nga alkoolisti Boris Yeltsin — të ngjiste një shkallë hekuri të rrënuar në një skenë tjetër live në krye të një hotel i ri i mrekullueshëm me zinxhir perëndimor ku po mbulonim zgjedhjet atë vit. Demokracia dukej gati.

Netët në Moskë në ’97 ishin të egra, me argëtues që kërcenin në — dhe shpesh në — bare. Vendi ishte në një shëtitje, me pasuri të mëdha për t’u bërë, oligarkë të sapokrijuar ndërsa rojet e gjahut u kthyen në gjuetarë të paligjshëm, aparatçikët e KGB-së u bënë donatorë mafioz që blinin asete shtetërore dhe Putini po shkonte drejt pushtetit.
Në minutat e fundit të shekullit të 20-të, Yeltsin e nxori Putinin nga mjedisi i korruptuar nga paratë në Kremlin për ta zëvendësuar atë si President rus — dhe në këmbim, Jelcin, i cili kishte luftuar me akuzat për korrupsion, mori imunitet nga ndjekja penale.

Për njëfarë kohe pasi Putini erdhi në pushtet në fillim të mijëvjeçarit, pati një dritë të modernizuesit për liderin e ri të Rusisë, por ky reputacion nuk zgjati shumë. Me pasion të shfrenuar ai shpejt u fut në nacionalizëm, përqafoi nostalgjinë perandorake dhe konservatorizmi i Kishës Ortodokse Ruse ngjalli dyshimet e epokës sovjetike ndaj perëndimorëve dhe mbyti mospajtimin. Asnjë nga këto nuk u bë për ta bërë Rusinë një vend më të mirë për të jetuar; thjesht ia bëri më të lehtë sundimin.

Ai hodhi shpejt të gjitha gjurmët e lëkurës liberale që ai pranon se nuk ishte kurrë e tija: në mendjen e tij, shpërbërja e Bashkimit Sovjetik kishte qenë një fatkeqësi kombëtare dhe një fatkeqësi që ai synonte ta korrigjonte. Dhe megjithëse ai erdhi në pushtet duke u zotuar për të çrrënjosur korrupsionin, në realitet ai u spirale vetëm nën sundimin e tij.

Këtë vit, ndërsa kam qenë në Moskë duke mbuluar ngritjen dhe shpërthimin e luftës në Ukrainën fqinje, u bë e qartë për mua me dhimbje se, ashtu siç bënë nazistët në Gjermani gjatë viteve 1930 dhe 40, Putinit i janë bërë ligje me urdhër të tij. Dhe si shumë njerëz të fortë para tij, Presidenti rus po çliron pa mëshirë aparatin shtetëror të bindur dhe bashkëpunëtor që ai vetë ndërtoi, për t’i zbatuar ato me bindje.
Me pak fjalë, çdo dëshirë e tij realizohet me lehtësi.

Një inat i ndezur

Ditët e fundit, arteriet e bllokuara të Moskës kanë pulsuar deri te dritat blu vezulluese të automjeteve të policisë të çdo madhësie dhe forme, nga policët e thjeshtë të trafikut te kamionët e ngarkuar me protestues të arrestuar së fundmi, sirenat e tyre të forta që këmbëngulin që trafiku tjetër t’u jepet atyre ndërsa ata shpërthejnë në rrugën e tyre.

Ndërsa më shumë qytete ukrainase u shkatërruan nën bombardimet ruse, policët e gatshëm për trazira detyruan shkrimin orwellian të Putinit për të shtypur çdo simpati për fqinjët e tyre. Në të gjithë Rusinë, më shumë se 1000 protestues në ditë arrestoheshin gjatë javës së parë të luftës.
Ne shikonim si të rinj dhe të moshuar, burra dhe gra të përplaseshin me trup, krahët e përkulur në mënyrë torturuese pas shpine, fytyra të përplasura në dysheme, këmbët të shpërndara nga një makinë njerëzore e stërvitur mirë, e paguar mirë, kërcënuese. Për këtë qëllim është rritur një degë e shtetit, e cila tani po përdoret në mënyrë të patundur.

Ka një zemërim të zjarrtë kur sheh se çfarë po ndodh si në Ukrainë ashtu edhe në Rusi, duke e ditur se të pafajshmit do të vuajnë dhe e gjen zërin tënd të mbytur dhe duke luftuar për të bërtitur kundër çmendurisë së sajuar të qartë të justifikimit të Putinit për luftën.
Çdo akt i egër moralisht i neveritshëm i dëshmuar është një tjetër qymyr për atë zjarr të brendshëm. Çdo mbrëmje e ftohtë, duke parë protestuesit e arrestuar për guximin për të vënë në dyshim luftën e Putinit, duke guxuar të shprehin pikëpamjet e tyre, kthehet në një flakë të furishme.
Edhe kjo, si lufta në Ukrainë, është pika e sfidës së autokracisë ndaj demokracisë, ku liria takohet me forcën brutale dhe ligjet cinike.

Putin e ka formësuar shtetin rus tërësisht sipas imazhit të tij, një lëvizje që nuk do të korrigjohet lehtë. Shumica janë të turpshëm, bashkëfajtorët janë shumë të thellë për t’i kthyer veprimet e tyre, miqtë e tij të sanksionuar janë paralajmëruar të gëlltisin zemërimin e tyre dhe të marrin humbjet për ekipin si patriotë të vërtetë.
Në rrugët anësore larg policisë së trazirave, protestuesit kundër luftës i mbytën ndjenjat e tyre teksa na tregonin agonitë e tyre, të “dashurisë së Rusisë”, “urrejtjes së Putinit” dhe të grisur nga dëshira për të qenë “kudo” përveç këtu.

Putini ka mbjellë një korrje të hidhur, me dënimin ndërkombëtar që përforcon tropet e tij, duke forcuar dorën e tij duke i mbyllur gojën atyre që nuk dëshirojnë. Media e pavarur, në mbështetje të jetës që kur shërbimet ruse të sigurisë dyshohet se helmuan liderin e opozitës Alexey Navalny pothuajse dy vjet më parë, befas po mbytet nën ligjet e reja të ashpra të mediave që ngërthejnë çdo kritikë, e dënueshme me deri në 15 vjet burg.
Më pak se një muaj para pushtimit të Putinit, takova spikeren Ekaterina Kotrikadze të TV Rain, një nga stacionet e fundit të pavarura. Fjalët e saj atëherë ishin profetike: “Nuk mund të jesh kurrë i sigurt se nesër stacioni juaj televiziv do të jetë ende i gjallë dhe në transmetim dhe transmetim”.
Ditë pas fillimit të luftës, Putini e mbylli atë. Kotrikadze, një zë elokuent i shpresave të ndritshme të zhveshura të Rusisë, tani është në arrati, jashtë Rusisë me burrin e saj redaktor dhe fëmijët e tyre të vegjël të zgjuar. Vendi është më i errët pa to.

I ashtuquajturi “Operacioni Ushtarak Special” i Putinit në Ukrainë duket si të gjitha luftërat e tij të mëparshme: Siri, Çeçeni dhe Gjeorgji. Jetë të shtypura, qytete të shkatërruara verbërisht nga raketa me rreze të gjatë dhe predha artilerie për të ngopur vizionin e tij.
Është e pamundur të dihet se ku përfundon inati i tij, në Ukrainë apo më gjerë. Putin këmbëngul se Ukraina nuk është një vend i vërtetë, dhe në fakt pjesë e Rusisë, por a do të ndalet ai edhe nëse e pushton atë? Apo është NATO, siç pretendon ai, problemi i vërtetë, duke sugjeruar se ai mund të ndalet në kufirin e aleancës ushtarake perëndimore? A do të ketë një perde të re të hekurt apo do të shpërthejë Lufta e Tretë Botërore si ajo e fundit — nga dëshirat mashtruese llogaritëse të një njeriu?

Në Moskë nuk ka nevojë t’i përgjigjemi kësaj. Rrugës për në aeroport të shtunën, pashë atë që dukej të ishte stuhia e kalorësisë së Putinit, e kaluar me shpejtësi marramendëse në një flakë dritash vezulluese dhe sirenash, trafiku në drejtim të tij ishte i ndaluar nga rruga. Ishte një kujtesë në kohën e duhur, nëse kisha nevojë për një të tillë, të një perandori të padiskutueshëm në fushën e tij.

Një pjesë e dhimbjes për të parë gjithë këtë është të dish se kaq shumë nga pasuria e madhe e intelektit dhe burimeve të Rusisë janë të pashfrytëzuara. Ndërkohë, një njeri dhe miqtë e tij po shkatërrojnë vendin.
Ajo që unë e di me siguri ndërsa largohem, dhe do të vazhdoj të mbaj të gjitha të nesërmet e shëmtuara që Putini është gati të shkaktojë, është se kjo është lufta e tij dhe jo e Rusisë. Pyetja me të cilën përballet bota sot është se si ta bëjmë të qartë këtë dallim.

The post Analiza e CNN/ Pse kjo është lufta e Putin dhe jo e Rusisë appeared first on Albeu.com.