Megjithatë, pas 36 ditësh mobilizimi masiv, mungesa e një qëndrimi më energjik nga ana e faktorit ndërkombëtar është zhgënjyese. Ata që dikur nuk kursyen lavdërimet, mbështetjen, madje edhe puthjet për kryeministrin, sot kanë detyrimin moral të mbajnë një qëndrim të qartë ndaj kësaj krize delikate. Në frymën e urtësisë kineze se “ai që i vari zilen tigrit, duhet edhe t’ia heqë”, ndërkombëtarët duhet të ndërgjegjësohen se investimi i tyre tek liderë si Rama, nuk mund të tejkalojë vullnetin e një populli të cfilitur nga korrupsioni dhe keqqeverisja. Kërkesa për “edukatë” ndaj një pushteti që ka ushtruar “dhunë” sistematike ndaj qytetarëve, është një paradoks që arkivoli në shesh e çmitizon më së miri.​

Edhe roli i SPAK mbetet kritik. Ky institucion zotëron çelësat e zgjidhjes; hetimi i menjëhershëm i krimeve zgjedhore, të cilat janë të dokumentuara dhe të grumbulluara në sirtarët e tyre, mund t’i bënte zgjedhjet e fundit ligjërisht të pavlefshme. Shpresa për një ndërgjegjësim të disa deputetëve në një mocion mosbesimi mbetet e paktë, përderisa mandatet e tyre janë peng i grupeve kriminale dhe jo i vullnetit të qytetarëve. Ndërkombëtarët, përtej retorikës, duhet të monitorojnë SPAK-un, i cili, përmes heshtjes dhe mosveprimit, po mban peng fatin e demokracisë shqiptare.

Përballë këtij ngërçi, ku as protestuesit dhe as qeveria nuk tërhiqen, kërkohen metoda më radikale demokratike. Përshkallëzimi i mosbindjes civile përmes një “blackout-i” kombëtar – ku bizneset të pezullojnë veprimtarinë për të paralizuar mekanizmin e pushtetit – mund të jetë hapi i domosdoshëm. Si sipërmarrës, jam i gatshëm të pranoj sakrificën financiare të përkohshme në këmbim të çlirimit nga një barrë fiskale dhe administrative që po mbyt ekonominë. Jam i sigurtë se një paralizim i tillë, e rrëzon qeverinë shumë shpejt.

Tani është momenti për një nivel tjetër rezistence. Nëse sfida është se kush do të rezistojë më gjatë, atëherë sakrifica duhet të jetë e përbashkët dhe e përshkallëzuar, deri në arritjen e një zgjidhjeje të sigurt dhe përfundimtare.

Nga; Nikollaq Neranxi

The post Nikollaq Neranxi: Arkivoli ne shesh, kur populli varros një pushtet të mbaruar! appeared first on Albeu.com.

Ndërgjegja kolektive e fyer dhe e revoltuar

Më vjen një ndjenjë neverie dhe mjerimi për disa analistë, profesorë, apo moralistë që hapur apo tërthorazi, si hijena ose si dhelpra, bëjnë siikur nuk kuptojnë dhe formulojnë në thelb pyetjen idiote : Si u revoltuan kështu menjëherë xhanëm?

Faktin që prej dekadash i kanë mbyllur veshët dhe sytë, por jo gojën, kujtojnë se pakënaqësia popullore nuk ka ekzistuar, nuk ka ardhur duke u rritur, dhe nuk ishte bërë një vullkan përvëlues. Tani bëjnë sikur gjejnë shkaqet, ndërkohë që shkaqet janë vetë ata.

Ndërgjegja e opinionit publik, sidomos ajo e revoltuara, nuk formohet në një sekondë, as pa arësye, as e nxitur dhe e mbajtur gjallë nga faktorë konspiracionistë. Ajo krijohet gradualisht deri sa ngjizet në një opinion publik të përbashkët.

Pa dashur të pretendoj të jem shterrues, kjo pakënaqësi që sot derdhet shesheve dhe rrugëve të kryeqytetit, në rrjete sociale, në shtëpitë dhe lagjet e mbarë vendit, u krijua dalëngadalë dhe i zuri vendin iluzioneve dhe utopive që se Shqipëria pas rrëzimit të diktaturës, tani, menjëherë, do të bëhej automatikisht si e gjithë Evropa!!!

1. Pakënaqësia erdhi dhe u forcua nga vetë realiteti shoqëror që në vend të vërtetonte propagandën, e kundërshtonte hapur atë. Zbrazje demografike, rrënim i shkollimit, degradim i infrastrukturave prodhuese të vendit, mbetje në vend për integrimin evropian, zgjedhje elektorale të manipuluara, klasë politike e vjetërruar dhe që nuk pranonte rrotacionin politik dhe vullnetin qytetar, degradim i kujdesit për shëndetin, papunësi, pra gjithçka e zezë që masa e qytetarëve mban mbi supe.
2. Emigracioni u bë një urë lidhëse e përvojës së jetesës së masave të mëdha të shqiptarëve që jetojnë jashtë vendi, nëpër vende evropiane dhe më gjerë, dhe njerëzve që jetojnë në Shqipëri. Opinioni publik mësoi prej këtej se jeta me dinjitet, liritë qytetare, shteti si shërbyes i qytetarëve, liria e fjalëve, etj., në Evropë nuk janë këto që na ofron në Shqipëri një klasë politike anadalloke.
3. Rrjetet sociale, aq shumë të anatemuara nga ana e propagandës së të gjitha rregjimeve në Shqipëri, të shënjuara me gisht nga lloj lloj skolastikësh injorantë, dëshmuan fuqinë e tyre si mediat e popullit, si kafene universale të popullit, ku ai qan hallet e tij. Pakënaqësia popullore gjen te rrjetet sociale vendin ku u mpiks.
4. Kuvendi i degraduar i Shqipërisë gjithësesi i ka dhënë mundësi opozitës në luftën e saj për pushtet që të kritikojë qeverinë dhe të nxjerrë jo pak në pah korrupsionin dhe gjithçka antipopullore. Kjo nuk i duhet mohuar opozitës, sado që e gjitha kjo ishte një betejë llafesh pa asnjë rol politik praktik. Sikurse e kam thënë, për arësye të ndryshme opozita aktualisht nuk është në Kuvend një faktor politik, por vetëm ligjërues. Ky aspekt ligjerues gjithsesi e ndihmoi ndezjen e pakënaqësive popullore, kurse me vepripmin e vet politik e bllokon atë.
5. Me kodet dhe ligjet antikueshtetuese popullsia ka kuptuar se vota në Shqipëri nuk vlen. Atë që opozita e konsideronte si blerje e votës e zhvleftësonte atë, por çdo blerje ka edhe një shitës, dhe shitja e votës ishte në vetvetye një akt revolte popullore ndaj inflancionit të votës që edhe sot nuk vlen për asgjë. Kurse qeveria e kontrollonh votën, aq sa i duhet, duke zgjedhur edhe ata deputetë opozitarë që dëshiron, me mekanizma që qytetarët i njohin mirë! Kur sistemi politik i ngjan një sistemi të mbyllur atëhere energjitë qytetare do të rrjedhin sidomos jashtë tij, jashtë politikës, në një revoltë dhe pakënaqësi popullore që përfshin në inatin dhe zemërimin e vet të gjithë klasën politike të vendit, madje jo vetëm atë.
6. Dihet se ndërgjegja e pakënaqësisë dhe e revoltës ushqehet te masat sidomos nga skandalet dhe mëkatet e veset e klasave sunduese. Kështu ka qenë dhe kështu vazhdon të jetë. Sado të zbehta dhe të rralla akuzat e SPAK, ato treguan se korrupsioni nuk ishte një artefakt i ligjërimit politik, por një realitet i prekshëm. Milarda lekë të vjedhura, grabitura, keqmenaxhuara. Mos harrojmë se populli sheh se çfarë jete luksoze bëjnë ata që quajnë veten shërbëtorët e tij. Shërbëtori i ka hypur mbi qafë zotërisë dhe i thotë : Pa bëj si kalë! hingëlli duke trokëlluar!, duke e qëlluar me thembra në ije! Rrogat e deputetëve në stratosferë, administrata publike e mbushur me miq, patronazhistë, dhe miltantë, një pjesë e të cilëve edhe euforikë socio-politikë deri në idiotësi. Sherret brenda klasës sunduese politike, akuzat e ndërsjella qeveri – opozitë shpesh kanë qenë se kush ka qenë më vjedhës se tjetri, më i paaftë se tjetri, më plaçkitës votash se tjetri, më dhunues sheshesh dhe njerëzish se tjetri. Kjo histori e gjatë në dy a tri dekada një ditë rrënjosi idenë në popull se këta janë njësoj dhe e ka radikalizuar natyrshëm revoltën dhe opinionin publik të pakënaqur!
Masat e qytetarëve kuptuan se kishin ngelur të braktisura, i kishte braktisur pushteti, politika si e tillë që vetëm tjerr e tjerr në Kuvend e sallone mediash darkave, e ka braktisur nëpunësi.
1. Ah nëpunësi! Pa dëgjojeni qytetarët seç thonë, seç tregojnë me qindra e mijëra raste kur në zyrë të shtetit nuk mbaron dot asnjë punë pa i bërë lajka nëpunësit, pa i thënë : u sa i bukur dhe sa e bukur je, sa e mençme je, pa i premtuar se do t’ja dish për nder për shërbimin që po të bën, për të cilin ti e paguan me taksat e tua, dhe më në fund, më në fund, duke i dhënë në dorë lekun që ai apo ajo ta kërkon me sy, me fjalë, me sjelljen e vet.
2. Revolta dhe opinioni publik i pakënaqur nuk erdhi sepse qytetarët lexuan traktatet teorike të Lokut, Spinozës, Rusoit, por sepse i mësoi jeta, sepse ndihen të braktisur në spitale, në farmaci, në zyra hipotekash ku pronat i merr sipas ligjit që e ka berë vet deputeti, politikani dhe u thotë të tjerëve pastaj : A kam shkel gjë ligjin? Cfarë keni populistë? Një popull i zhveshur nga çdo pronë që akumulohet në duart e atyre që caktohen me vendime politike ose thjesht sepse kanë aftësinë të jenë kukulla për të fshehur pronarin e vërtetë, kthejnë mbarpsht te politikani a administratori një më një lekët që fitojnë gjoja me tenderat.

Pa shpresë, i braktisur, i keqpërdorur, i paguar sikur i jepet lëmoshë, i fyer në çdo zyrë, lënë veshur me rroba të përdorura, ofruar ilaçe mjekësore jo rrallë të padobishme, i lënë një shi dhe diell, duke parë ndriçimin pasunor të atyre që i thonë çdo ditë : Jemi shërbëtorët e tu!, i zhgënjyer, kur pas 35 vjetësh premtimet janë shkelur me këmbë, kur pasuritë natyrore falen, shiten, doroviten për interesa personalë, kur i thuhet : Rri aty se ti nuk di, di unë! – çfarë i mbetet tjetër ndërgjegjes qytetare, opinionit publik, veç të jetë i pakënaqur, veç të revoltohet?

The post Analiza e Artan Fugës: Qytetarët kuptuan se pushteti i kishte braktisur. Shërbëtorët e popullit me jetë luksoze! Çfarë mbetet veç revoltës? appeared first on Albeu.com.

Na duhet të theksojmë se, sipas konceptit demokratik të një vendi si Shqipëria, kur ngrihet në proteste rinia studentore masivisht, qeveria nuk reziston dot më, dhe vendi shkon në një qeveri teknike. Por ndërkohë ka nisur fantazia me pyetjen: “kush po i financon studentët?”. Por ky është një mendim i prapambetur, sepse për të shpjeguar një fenomen shoqëror si protestë politike, duhet të analizosh shkakun dhe jo paranë.

Shkaku i një protestë me karakter politik, është mosprani masiv i qëverisë aktuale që është në pushtet. Dhe kjo po ndodh tani edhe në Shqipëri. Kurse kjo, mund ta dobësojë, por nuk mund ta rrëzojë një qeveri, sepse dihet që protesta paqësore nuk është revolucion.

Por sigurisht që, nëse protestat bëhen masive në katër ose pesë qytetet e mëdha të Shqipërisë, gjendja mund të shkojë në ndryshimin e kryeministrit me një person me vlerë në opinionin publik; ose në zgjedhje të reja, me anë te një qeverie të përbashkët – por qeveria e përbashkët sot nuk i ka ende shenjat se mund të ndodhë në Shqipëri. Dhe nuk mund të ndodhë, sepse socialistet sot kanë në Parlamentin e Shqipërisë 83 deputetë, në 140 deputetë që është numri i Kuvendit të Shqipërisë. Por…

Na duhet të theksojmë se një protestë paqësore që vijon, mund ta dobësojë një qeverisje, por nuk mund ta rrëzojë atë dhe të krijojë një tjetër, sepse ky quhet grusht shteti, i cili e kthen vendin në diktaturë.

Megjithatë duhet të presim e të shohim se sa do të vijojë të jetë përkrahja e studentëve që janë hedhur aktualisht në protestë në Tirane; sepse masiviteti i madh në numur, që vijon kundër një qeverie, ka sjellë në histori – ose ndryshimin e kryeministrit me një qeveri të re, ose zgjedhje të reja.

Por në Shqipëri nuk ka mundësi për zgjedhje të reja, prandaj, nëse revolta studentore kundër qeverisë Rama do të vijojë, me zmadhimin e saj në numur, gjendja do të vijë me krijimin e një qeverie të re të Partisë Socialiste. Sepse, nëse revoltat e studentëve, të zmadhuara, do të vijojnë në rritje numerike, kryeministri Rama është i detyruar të largohet me dorëheqje. Dhe ky eshte një fenomen i njohur i demokracisë, që nga lindja e saj si sistem politik. Por, a është kaq i aftë në logjikën e pushtetit politik Edi Rama?

Deri tani Rama nuk e ka pasur këtë aftësi, sepse kuptohet qartë qe ai drejtohet, dhe është drejtuar, nga instikti i pushtetit të tij absolut. Atëherë asgjë.

Po! Sepse, derisa atë do të vijojë e ta dominojë instikti i verbër i pushtetit absolut, instinkt ky që në fakt është a clear pathology (një sëmundje e pastër); Rama ka mundësi të shkojë drejt një fundi fatal.

Nga; Spartak Ngjela

The post Protestat masive të qytetarëve/ Spartak Ngjela: Derisa Edi Ramën do të vijojë e ta dominojë instikti i verbër i pushtetit absolut, mund të shkojë drejt një fundi fatal! appeared first on Albeu.com.

Kjo protestë nuk po u jep aktorëve publikë thjesht një “shans”, por po i vendos para pasqyrës.

1. Qeverisë po i tregon kufijtë e arrogancës.

Vota e marrë vitin e kaluar nuk është leje gjuetie për katër vjet. Shumica parlamentare nuk e zëvendëson legjitimitetin shoqëror dhe as e bën të panevojshëm dëgjimin e qytetarëve.

Kur mijëra njerëz dalin çdo mbrëmje, pa parti, pa autobusë dhe pa pagesë, sistemi nuk mund t’ia faturojë pakënaqësinë as sondazheve, as algoritmeve dhe as agjentëve të huaj, edhe pse i ka provuar të gjitha.

2. Opozitës tradicionale po i tregon diçka që deri dje dukej e pamendueshme: sheshi nuk është pronë e saj.

Protestuesit nuk kërkuan kartë anëtarësie dhe as leje nga selitë opozitare. Madje, në shumë raste, u distancuan prej tyre.

Nëse opozita nuk kupton pse u refuzua, do ta ketë edhe më të vështirë të bindë qytetarët se alternativa që ofron do të jetë diçka tjetër nga pushteti që kërkon të zëvendësojë.

3. Mediave po u dërgon ndoshta paralajmërimin e fundit të mundshëm.

Edhe kjo protestë u raportua kryesisht përmes prizmit partiak, pro ose kundër, shpesh sipas atij që paguan faturën. Qytetarët e vunë re.

Besueshmëria nuk rikthehet duke kthyer pllakën për një ditë. Mjafton një lajm për ta humbur dhe lipsen vite për të fituar. Duhet kuptuar se sheshi nuk është kundër gazetarëve, por kundër “produktit mediatik”

Ky 34-ditësh ishte një provë për median. Sa media e kaluan atë, do ta tregojë audienca pas gjashtë muajsh.

4. Biznesit të madh po i tregon se kapitalizmi pa përgjegjësi shoqërore është, vetëshkatërrues.

Nuk mund të ndërtohet një ekonomi e qëndrueshme mbi një shoqëri të varfëruar dhe të pakënaqur.

Biznesi që është rritur mbi monopole, koncesione, favore dhe kapje të shtetit nuk ka ndërtuar kapital të qëndrueshëm, por varësi. Dhe varësia nga favoret bëhet veçanërisht e rrezikshme pikërisht kur shteti fillon të ketë frikë nga qytetarët e vet.

5. Shoqërisë civile po i kujton distancën midis projektit dhe problemit.

Organizata që kanë punuar prej vitesh për demokracinë, transparencën, llogaridhënien dhe qeverisjen e mirë, shpesh u gjendën jashtë një lëvizjeje që kërkonte pikërisht këto gjëra.

Ndoshta sepse një gjë është gjuha e projekteve dhe një tjetër gjuha e problemeve. Një gjë është të flasësh për pjesëmarrjen qytetare në sallën e një hoteli dhe një tjetër ta njohësh atë kur të shfaqet, e paftuar, në shesh.

6. Policisë po i kujton se uniforma nuk është garanci imuniteti.

Mënyra si menaxhohet një protestë paqësore, komunikimi, proporcionaliteti, vetëpërmbajtja dhe respekti për qytetarin, bëhen pjesë e kujtesës kolektive.

Një polici që mbron shtetin duke respektuar qytetarin fiton autoritet. Një polici që përdoret si instrument i presionit politik mund të fitojë një përplasje në rrugë, por humbet diçka shumë më të vështirë për t’u rikthyer: besimin.

7. Drejtësisë po i bën pyetjen që nuk mund ta shmangë pafundësisht.

Kur do të jenë gati dosjet për çështjet e njohura publikisht, për kontratat e dyshimta, për vendimet e marra jashtë procedurave dhe për shkeljet flagrante të ligjit dhe logjikës?

SPAK-u nuk i detyrohet sheshit dhe nuk duhet të nxitohet nga presioni i rrugës. Drejtësia e diktuar nga turma nuk është drejtësi, por edhe hetimi i ngadalshëm, në dritën e qiriut, për gjëma janë bërë në dritën e diellit, e bën gjithnjë e më legjitime pyetjen: kush përfiton nga zvarritja?

8. Partive të reja po u ofron provën më të vështirë: të mos bëhen si të vjetrat.

Shenjat e para nuk janë gjithmonë inkurajuese; edhe mes zërave të rinj shfaqen reflekse të vjetra: kërkimi i liderit shpëtimtar, retorikë emocionale pa program, personalizimi i lëvizjes dhe tundimi i kultit të kryetarit.

Ndryshimi nuk dëshmohet me një logo të re dhe as me moshën e re të drejtuesit. Dëshmohet kur figura numër dy e një lëvizjeje, nëse ekziston një e tillë, mund ta kundërshtojë figurën numër një dhe të mbijetojë politikisht.

9. Vetë protestuesve, ky 34-ditësh po u tregon se zemërimi mund të kthehet në qëndresë.

Por qëndresa pa organizim dhe pa strukturë negociuese ka një datë skadimi. Kërkesat ekzistojnë. Mënyra për t’i imponuar ato ende nuk është e qartë. Sheshi mund të prodhojë presion, por presioni që nuk arrin rezultate konkrete, me kalimin e kohës, prodhon lodhje e konsumim.

Pas guximit për të dalë në shesh, vjen një guxim tjetër, ndoshta edhe më i vështirë: organizimi.

10. Dhe gjithë sistemit, pa përjashtim, po i tregon se kostoja e indiferencës është rritur.

Jo çdo protestë rrëzon një qeveri. Historia e tranzicionit shqiptar është dëshmitare e kësaj. Por suksesi i një proteste nuk matet vetëm me rrëzimin mekanik të një qeverie, sidomos nëse ajo zëvendësohet me një tjetër që qeveris njësoj.

Suksesi matet edhe me rritjen e kostos së arrogancës dhe të mungesës së llogaridhënies.

Matet me faktin se, herën tjetër, kushdo që merr një vendim në emër të qytetarëve duhet të dijë se çmimi i arrogancës nuk është më zero.

P.S.

Çfarëdo rruge të ndjekë kjo lëvizje, reformë e pjesshme, ndryshim qeverie apo konsumim i heshtur, një gjë tashmë ka ndodhur dhe vështirë të kthehet mbrapsht: ka ndryshuar pritshmëria kolektive.

Jo ende institucionet, jo ende mënyra e qeverisjes, por pritshmëria.

Njerëzit që dolën në shesh për 34 net radhazi kanë mësuar diçka për veten që sistemi nuk mund t’ua çmësojë lehtë: se mund të dalin, mund të qëndrojnë dhe mund të mos binden kur u thuhet se gjithçka do të bëhet mirë. Protesta mund të mbyllet, mund të zvogëlohet, por e sigurte është se ajo mund të rikthehet në forma të tjera, për çështje të tjera dhe me një kosto më të lartë për ata që zgjedhin ta shpërfillin.

Nga; Lutfi Dervishi

The post Ra kjo protestë e u pamë appeared first on Albeu.com.

Sipas vendimit të qeverisë, sipërfaqja e tokës shtetërore do të vihet në dispozicion për realizimin e një zone të lirë ekonomike në Vlorë. Për zbatimin e vendimit janë ngarkuar Ministria e Ekonomisë dhe Inovacionit, Agjencia Shqiptare e Zhvillimit të Investimeve dhe Agjencia Shtetërore e Kadastrës.

Kompania “RAMS Albania” rezulton e lidhur me Mehmet Faruk Burbul, pronarin e korporatës ndërkombëtare “RAMS Global”, me seli në Almaty të Kazakistanit (Shikoni detajet e kompanisë RAMS ALBANIA). Projekti i parashikuar në Vlorë kap vlerën e rreth 100 milionë dollarëve dhe synon ndërtimin e një zone të integruar ekonomike, të konceptuar si park industrial dhe teknologjik.

Zona pritet të përfshijë komponentë të automatizimit, inteligjencës artificiale dhe prodhimit të lehtë industrial, ndërsa hapësirat brenda saj do të jepen me qira për operatorë të ndryshëm ekonomikë.

Megjithatë, vendimi i fundit i qeverisë për t’i vënë në dispozicion RAMS Albania një sipërfaqe prej 88.5 hektarësh tokë shtetërore në Vlorë vjen në një moment të ndjeshëm politik dhe gjeostrategjik, kur burime diplomatike dhe të sigurisë flasin për pakënaqësi në Ankara ndaj qeverisë Rama, për shkak të afrimit të Tiranës me Izraelin në sektorët e mbrojtjes dhe turizmit, si dhe me Italinë në fushën e mbrojtjes, përfshirë edhe Pashalimanin.

Por ajo që e bën më “ekzotik” këtë projekt është lidhja e RAMS Global me aktorin e njohur turk Burak Özçivit. Nga informacionet e publikuara më herët, prej muajit mars 2025, Özçivit është bërë imazh dhe partner i RAMS Global. Bashkëpunimi u prezantua nga vetë kompania, duke e lidhur aktorin me disa projekte të grupit, përfshirë “Pavilion by RAMS” në Irakun e Veriut dhe “RAMS Beyond Almaty” në Kazakistan.

Burak Özçivit nuk është një emër i panjohur për Shqipërinë. Në verën e vitit 2025, aktori turk kaloi pushimet në vendin tonë dhe u ndal edhe në Vlorë, ku u prit nga kryebashkiaku i atëhershëm, Ermal Dredha.

Në atë kohë, Dredha shkruante në rrjetet sociale se Vlora i kishte lënë mbresa të shkëlqyera aktorit turk, ndërsa vizita e tij shkaktoi interes të madh publik, me dhjetëra qytetarë që prisnin për të bërë fotografi me të.

“Nuk kisha parë kaq shumë njerëz në Vlorë të prisnin në radhë për të bërë një fotografi me Burak Özçivit. Kënaqësi ta prisja sot në zyrë, bashkë me stafin e bashkisë, dhe të kalonim kohë në Vlorën që i la mbresa të shkëlqyera”, shkruante asokohe Dredha.

Ende nuk dihet nëse vizita e aktorit turk në Vlorë ishte vetëm për arsye pushimi dhe promovimi turistik, apo lidhej edhe me interesat e tij të biznesit si partner dhe imazh i grupit RAMS Global. /albeu.com/

The post Qeveria i jep falas 88.5 hektarë në Vlorë kompanisë turke RAMS Albania appeared first on Albeu.com.

Imagjinoni për një moment sikur Dritan Goxhaj të ishte ish-drejtor i AKSHI-t me akuzën për “organizatë kriminale”.

Ose sikur të ishte ideatori i inceneratorëve që, tamam si legjendat, përmenden pa fund, por askush nuk i ka parë.

Ose sikur t’i gjendeshin në telefon biseda të tipit: “Këtë tenderin e merr X.”

Ose t’i dilnin nja 500 mijë euro në oxhakun e shtëpisë.

Ose nja 3 milionë euro në bagazhin e një Toyota Yaris, të sistemuara aq bukur sa makina të mos kishte nevojë as për amortizatorë.

Ose të dilte në përgjimet e Sky ECC duke porositur vrasje me të njëjtën lehtësi me të cilën porositet një makiato në Bllok.

Ose të shpallej investitor strategjik dhe të ndërtonte mbi ndonjë “pikë të vockël” në ndonjë zonë të mbrojtur në Jug.

Me pak fjalë, imagjinoni sikur të kishte një apo disa nga këto “merita”. Më e pakta do të ishte deputet ose analist i pavarur në televizion.

Por jo.

Dritani bëri një gabim fatal: lexoi pesë pikat e protestës dhe, çfarë është më e keqja, i lexoi pa gabime drejtshkrimore. Kjo po që mund të konsiderohet rrezik kombëtar.

Kaq.

Një njeri pa akuzë, pa dosje, pa hetim, pa pasuri të fshehura, pa lidhje me bandat e kartelet, pa përgjime ku premton vende pune e tendera, pa koncesione e pa status special.

Një njeri që dikur la komoditetin, punën dhe rrogën dhe shkoi të luftonte për çlirimin e Kosovës, sot ka arritur statusin më të rrezikshëm në Republikë: është në shënjestër.

Dhe e kanë marrë në shënjestër nga mëngjesi në darkë.

Sepse të jesh i pastër, të jesh pa akuzë, është provokim, ėshtë ofendim për sistemin, është prishje e ekuilibrit ekologjik të korrupsionit.

Siç do të thoshte Fishta: “Nëse ke bisht ta presin, nëse nuk ke ta ngjesin.”

Këta janë kaq të talentuar në sulme, sa po t’u lihet dorë e lirë, jo vetëm e bëjnë priftin me barrë, por më pas i kërkojnë të paguajë edhe detyrimet e rritjes së fëmijës.

The post Dritan Goxhaj si anomali e normalitetit appeared first on Albeu.com.

“Banjat e Benjës midis Harese dhe rrënimit të natyrës shqiptare”

Pamjet e shpërndara një ditë më parë, ku njerëz këndonin, vallëzonin e festonin mbi rrënojat e natyrës shqiptare në Kanionin e Langaricës, më sollën ndër mend filmin “Rënia e Romës”.

Në një nga skenat më të fuqishme të asaj kryevepre të kinematografisë së viteve ’60, qytetarët e Romës vallëzojnë të dehur nga hareja, ndërsa hordhitë barbare ndodhen tashmë te portat e qytetit. Fundi dihet Roma plaçkitet, qytetërimi shembet dhe Europa hyn në atë që historia e njeh si Epoka e Errët.

Kanioni i Langaricës dhe ujërat termale të Benjës janë sot një shembull i gjalle se si Ne Kombi i shqiptareve jemi drejt Epoke te Erret ne Mbrojtjen e Trashegimise Natyrore. Benja eshte pasqyra se si një qeverisje pa vizion, agresive ndaj natyrës dhe e verbër ndaj trashëgimisë, mund të shkatërrojë thelbin e një vendi që quhet Shqipëri.

Për herë të parë kam shkuar në Benjë rreth vitit 1987, me ekipin e basketbollit të Partizanit. Që prej asaj kohe, kthimi atje u bë një ritual, një pelegrinazh drejt një prej kryeveprave të nënës natyrë. Peizazhi ishte i paprekur. Livadhe të gjelbëra, pemë hijerënda, mulliri me ujë i Mato Grudës dhe një udhe me kalldrëm, ndërtuar në periudhen otomane, të çonin drejt grykës së Kanionit. Atje ngrihej ura elegante prej guri, një kryevepër e arkitekturës vendase. Poshtë saj, vaskat natyrore, të rrethuara nga gurë të lëmuar prej lumit, mblidhnin ujërat shëruese. Ishte një peizazh që të kujtonte faltoret japoneze, ku natyra dhe shpirti i njeriut bashkëjetojnë në heshtje. Kushdo që e pa Benjën në ato vite mbeti pa frymë.Vite më vonë pata fatin të eksploroja edhe mbi dhjetë shpella ende të pastudiuara, ku gjurmët e jetës njerëzore zbresin deri në Paleolitin e Hershëm. Një thesar arkeologjik, shkencor dhe turistik, pothuajse i panjohur.

Dëmtimi i zones filloi kur rruga mesjetare me kalldrëm u mbulua me asfalt. Ishte goditja e parë ndaj kujtesës historike të vendit.

Goditja e dytë erdhi dy vjet më parë. Fondi Shqiptar i Zhvillimit, me financim prej mbi dy milionë eurosh nga Banka Botërore, nisi një ndërhyrje që jo vetëm shkatërroi karakterin natyror të zonës, por e ktheu Benjën në simbol të një filozofie zhvillimi që ngatërron betonin me zhvillimin. Eskavatorët hynë në shtratin e Langaricës. U ndryshua ekosistemi i lumit. Gurët shekullorë u hoqën për t’u kthyer në mure mbajtëse. Vaskat natyrore u zëvendësuan me pellgje betoni, të huaja për traditën dhe të papërshtatshme edhe për vetë burimet termale. As ura Otomane nuk shpëtoi. Gurët e saj te lemuar qe kishin mbajtur me qindra karvane u zëvendësuan me pllaka , duke krijuar një restaurim që nuk respekton as historinë, as parimet elementare të konservimit. Mbi këtë peizazh u ngritën një parking gjigant, disa godina alpine dhe, natyrisht, një restorant. Sikur çdo projekt publik në Shqipëri ta ketë të shkruar në fat që duhet medoemos të përfundojë me një restorant. Por dëmi më i madh nuk është estetik. Është ekonomik. Per nje person qe e njeh turizmin rural e di mire se pas shpenzimit të mbi dy milionë eurove, ndikimi ekonomik për komunitetin vendas do të jetë pothuajse i papërfillshëm.

Kjo zonë është projektuar për t’u kthyer në një parking kamperash. Kush merret me turizëm e di se turistët me kampera shpenzojnë pak. Ata zakonisht udhëtojnë me ushqimet e tyre, përdorin shumë pak shërbime lokale dhe nuk krijojnë ekonomi të qëndrueshme për banorët. Numrat mund të rriten, por mirëqenia e komunitetit jo.

Ndërkohë, vetëm pak kilometra më larg ndodhet fshati mesjetar i Benjës. Shtëpitë monumentale prej guri shtufi po shemben. Kisha e Mesjetare e fshatit po rrënohet. Shkolla është mbyllur prej kohësh dhe është kthyer në një grumbull gurësh. Dhe këtu lind pyetja.Po sikur ato dy milionë euro të ishin investuar për ringjalljen e këtij fshati? Po sikur të restauroheshin shtëpitë dhe të ktheheshin në bujtina? Po sikur të mbështeteshin familjet vendase me kopshte, blegtori dhe prodhime që do të furnizonin këto bujtina? Po sikur Kisha të restaurohej dhe të hapej për vizitorët? Po sikur nga kjo veper mirdashese e Qeverise të riktheheshin familje emigrantësh dhe bashkë me to edhe zërat e fëmijëve në shkollën e fshatit? Po sikur Benja të bëhej një qendër e turizmit malor, me shtigje të mirëmbajtura dhe guida vendase? Po sikur dhjetë shpellat e Langaricës të studioheshin nga universitete ndërkombëtare, duke sjellë studentë, profesorë dhe ekspedita shkencore që do të qëndronin me javë të tëra në bujtinat e fshatit? Po sikur pas tyre të vinin turistët e kulturës, ata që kërkojnë autenticitetin dhe jo asfaltin? Ky do të ishte zhvillim, Jo vetëm turistik, por edhe shembull per zona te tjera.

Këto janë dy vizione krejt të ndryshme për Shqipërinë. Njëri sheh natyrën si një hapësirë ku duhet derdhur beton. Tjetri e sheh atë si një trashëgimi që duhet ruajtur, sepse pikërisht autenticiteti është pasuria më e madhe që kemi. Lexuesi le të gjykojë vetë.

Prandaj Zoti Kryeministër, Benja nuk është një debat për ujërat termale. Por eshtë një debat për mënyrën se si e kuptojmë qytetërimin. Një popull që fillon të festojë shkatërrimin e bukurisë së vet natyrore nuk është ende i rrënuar. Por ka filluar të mësohet me rrënimin. Dhe kjo është faza më e rrezikshme e çdo barbarie. Ata qytetare qe vallzonin ne fotografite Tuaja plot ngjyra nuk e dinë se muzika mbi rrenoja është himni i fundit te një qytetërimi.

The post Auron Tare kritikon ashpër Edi Ramën: Ndërhyrjet në “Banjat e Bënjës”, pasqyra se si një qeverisje pa vizion, e verbër ndaj natyrës dhe trashëgimisë, shkatërron thelbin e një vendi që quhet Shqipëri appeared first on Albeu.com.

Sepse drama nuk është vetëm në bregdet. Nuk është vetëm te flamingot, laguna, resortet luksoze apo rrethimet me hekura. Drama është edhe në Tiranë, në zemër të një zone që dikur shitej si qetësi, gjelbërim dhe ajër i pastër, ndërsa sot po kthehet në një kantier të pafund. Liqeni i Thatë nuk po thahet nga mungesa e ujit, por nga teprica e betonit. Po i merret fryma çdo ditë nga kamionët, pluhuri, zhurma, makineritë e rënda dhe lejet që zbresin nga lart si urdhra për të shkatërruar edhe atë pak natyrë që i ka mbetur kryeqytetit.

Banorët nuk po ankohen për një pallat më shumë apo më pak. Ata po ankohen për një mënyrë qeverisjeje. Po ankohen se rrugët bllokohen nga mjetet e tonazhit të rëndë, se fëmijët nuk dalin dot jashtë si më parë, se dritaret nuk hapen dot nga pluhuri, se qetësia për të cilën kanë investuar është zëvendësuar nga zhurma e vinçave. Pra, problemi nuk është thjesht urbanistik. Është shoqëror, ekonomik, mjedisor dhe politik.

Në kodrat me ullishte pranë Liqenit të Thatë, sic meson Albeu.com, ka nisur gdhendja e kodrës për projektin “Centaurea” të kompanisë “Bega-07” Sh.p.k në pronësi të biznesmenit Arben Muçobega.
Bëhet fjalë për një projekt të madh ndërtimi me 15 godina deri në 9 kate, mbi një sipërfaqe rreth 31 mijë metra katrorë truall dhe me afro 94 mijë metra katrorë ndërtim mbi dhe nën tokë. Ky nuk është “zhvillim i integruar me natyrën”, siç e paketojnë zakonisht broshurat e marketingut. Kjo është formula klasike e betonizimit shqiptar: fillimisht e quan zonën të gjelbër, pastaj e reklamon si luks, në fund ia dorëzon betonit.

Këtu qëndron hipokrizia më e madhe. Për çdo projekt të tillë gjendet gjithmonë një fjalor i bukur: “harmoni me natyrën”, “stil jetese i gjelbër”, “peizazh i ri urban”, “standard europian”. Por kur hiqen ullinjtë, kur rrafshohen kodrat, kur shkatërrohet peizazhi dhe kur banorët jetojnë mes pluhurit dhe pa vende parkimi, nuk ka më gjuhë marketingu që ta mbulojë të vërtetën. E vërteta është se Tirana po humbet mushkëritë e saj, lagje pas lagjeje, kodër pas kodre, liqen pas liqeni.

Zvërneci na tronditi sepse pamë dhunën në mënyrë brutale: një qytetar që tërhiqej zvarrë, roje private, gardhe, spray, shtet që shfaqej i pafuqishëm përballë privatit. Por te Liqeni i Thatë dhuna është më e heshtur. Nuk vjen me grushte, por me leje. Nuk tërheq njerëz zvarrë para kamerave, por ua tërheq jetën zvarrë çdo mëngjes mes trafikut, pluhurit dhe zhurmës. Nuk përdor spray me piper, por përdor betonin si armë kundër qytetit.

Dhe pikërisht kjo e bën më të rrezikshme. Sepse kur dhuna është e dukshme, qytetari reagon. Kur dhuna vjen me dokumente, me vendime, me firma, me projekte 3D dhe me reklama luksi, shoqëria shpesh hesht. Kjo heshtje është problemi ynë më i madh. Ne revoltohemi kur shohim një trup të tërhiqet zvarrë, por nuk reagojmë kur një lagje e tërë tërhiqet zvarrë drejt betonit.

Liqeni i Thatë është pasqyra e Tiranës që po ndërtohet pa ide, pa frymë, pa infrastrukturë dhe pa mëshirë për qytetarin. Ndërtohen pallate, por jo shkolla. Shiten apartamente luksoze, por nuk garantohet cilësi jete. Hapet kantieri, por nuk pyetet komuniteti. Rritet çmimi i pronës, por bie vlera e jetesës. Në fund, qytetari mbetet i rrethuar nga mure, ndërsa pushteti mburret me zhvillim.

Prandaj shqiptarët kanë më shumë arsye për të protestuar pasi nuk është vetëm Zvërneci. I njëjti mentalitet që rrethon Zvërnecin me gardhe, rrafshon kodrat me ullishte te Liqeni i Thatë. I njëjti pushtet që flet për turizëm elitar në bregdet, flet për rezidenca të gjelbra mbi beton në Tiranë. I njëjti sistem që sheh natyrën si mall, sheh qytetarin si pengesë.

Fatkqesësisht, heshtja disavjecare për ndërtimet pa kriter në Tiranë, na solli skandalin e Zvërnecit. Dhe sot, po protestoni për Zvërnecin, por kthejeni kokën edhe nga Liqeni i Thatë. Sepse aty, në heshtje, po ndodh e njëjta histori: Shqipëria po betonohet me leje, me reklamë dhe me buzëqeshje institucionale. Dhe kur një qytet humbet gjelbërimin, nuk humbet vetëm natyrën. Humbet arsyen, frymën dhe të ardhmen. /albeu.com/

The post KOMENT/ Po protestoni për Zvërnecin, po Liqenin e Thatë e keni parë? appeared first on Albeu.com.

Nga Kosova regjistrohen rreth 4.6 milionë hyrje në vit; nga Maqedonia e Veriut rreth 750 mijë. Bashkë, ata përbëjnë thuajse gjysmën e “mrekullisë” prej 12 milionë turistësh që pushteti e trumbeton me krenari nëpër statistika.

Pastaj vjen radha e diasporës. Janë po këta njerëz që prej dekadash e mbajnë në këmbë ekonominë me remitanca, që blejnë shtëpi, hapin biznese dhe mbushin aeroportet e plazhet çdo sezon.

Kur dërgojnë para, pagëzohen si “motori i zhvillimit”. Kur promovojnë Shqipërinë jashtë, shpallen “ambasadorët tanë më të mirë”. Kur thonë fjalë të mira për qeverinë, u shtrohet tapeti i kuq dhe u bëhet vendi gati në studio televizive.

Por mjafton që disa prej tyre të shfaqen në një shesh proteste, që magjia të prishet. Brenda natës, ata shndërrohen në “të ardhur nga jashtë”, “të manipuluar” apo “agjentë” të agjendave të dyshimta.

Dhe nuk po flasim për të panjohur pa asnjë lidhje me këtë tokë.

Kosova na dha Lidhjen e Prizrenit dhe themelet e historisë moderne kombëtare. Shqiptarët e Maqedonisë së Veriut na kujtojnë Kongresin e Manastirit dhe alfabetin me të cilin shkruajmë sot. Ndërsa diaspora ka mbajtur gjallë frymëmarrjen e mijëra familjeve në ditët tona më të vështira.

Prandaj, ky standard i dyfishtë është sa absurd, aq edhe fyes: kur sjellin valuta, investime apo elozhe, janë shqiptarë model; kur guxojnë të sjellin kritika apo të bashkohen në një kauzë qytetare, trajtohen si të huaj pa të drejtë vote.

Nëse kanë të drejtën legjitime të kontribuojnë për këtë vend, kanë të njëjtën të drejtë edhe të shqetësohen e të flasin për të. Sheshi dhe debati publik nuk mund të kenë doganë. Apo mos duhet t’u vendosim edhe një tra tjetër në sheshin “Skënderbej”?

Nga; Lutfi Dervishi

The post Kur vijnë me euro janë vëllezër, kur vijnë me pankarta janë të huaj appeared first on Albeu.com.

Lajmi i fundit është sa interesant, aq edhe tragjik. Sa tragjik, aq edhe komik. Sa komik, aq edhe neveritës. Lajmi i fundit është që edhe baronët shqiptarë të drogës tashmë e shohin Shqipërinë si një vend të pajetueshëm. Çfarë ironie!

Lajmi i fundit është që edhe ata kanë ikur me sojin e sorollopin e tyre për të jetuar në Spanjë a gjetiu nëpër Evropë. Kudo që të jetë, përveç Shqipërisë! Edhe ata vetë paskan thënë “nuk jetohet më këtu”.

Në Shqipëri vazhdojnë të pastrojnë paratë e tyre, vazhdojnë të ndërtojnë e të vetë-shesin dhe të vetë-blejnë vila dhe apartamente në kulla droge. Këtu vazhdojnë të parkojnë paratë e tyre të pista me bekimin e opozitës dhe të qeverisë, që nga ana e saj e paraqet si zhvillim nën petkun e arkitekturës së shfrenuar nga arkitektët “më të mirë në botë” sipas kryeministrit në ikje.

Këtu baronët e drogës kanë parkuar makinat e tyre të shumta luksoze me të cilat qarkullojnë kur vijnë në Shqipëri “për biznes”. Ato makina me të cilat u bëjnë karshillëk një rinie pa shpresë e pa të ardhme. Një rinie që është viktimë e një “vizioni” të shterpë qeverisës për të cilin nuk ka punë me djersën e ballit dhe mirëqenie kolektive të të gjithë shqiptarëve, por ka vetëm pasurim të shpejtë përmes drogës e në kurriz të njëri-tjetrit. Një qeveri dhe një opozitë për të cilën nuk ka paqe sociale për shqiptarët, por ka vetëm luftë të egër brenda llojit nën petkun e “modelit amerikan të politikbërjes” i cili kaq mjeshtërisht është kopjuar e përvetësuar nga këta të ndriturit tanë. A lum ne!

Një analist politik i huaj në një studio televizive diku nëpër botë, pak muaj më parë, thoshte se armiku më i madh i Shqipërisë janë vetë shqiptarët. Thoshte se ata që më shumë e urrejnë Shqipërinë janë vetë shqiptarët, të cilët po e braktisin vendin e tyre masivisht duke e kthyer atë në lodër të interesave të të huajve.

Fatkeqësia më e madhe është që sot ne nuk ndihemi zotër në vendin tonë. Sot ne ndihemi kalimtarë e të përkohshëm. Sot ne ndihemi të përçmuar, të nënvlerësuar e të braktisur nga ata palo burra e nga ato palo gra që i quajmë deputetë e që i bëjnë iso një sharlatani që mban për fyti një popull të tërë me bashkëpunimin e një plaku të kallur e të patretur që me demek bën opozitë për të mirën e vendit.

Shoqëria shqiptare është një shoqëri e pashëruar nga plagët e komunizmit dhe një shoqëri që ende lëngon nga një tranzicion i tejzgjatur. Por në këto 20 ditë, me ideal të përbashkët Shqipërinë dhe shqiptarinë, ne po protestojmë pa dallime politike, pa dallime feje, krahine, apo orientimi. Po protestojmë për të pasur një të ardhme të ndritur për të gjithë, jo në kurriz, por në krah të njëri tjetrit.

Ka ardhur momenti që të ndahemi nga qasjet e mbrapshta të tipit “Shqipëria me shqiptarë nuk bëhet”, apo “Dy shqiptarë në një mendje nuk bëhen”. Shqipëria bëhet vetëm nga shqiptarët dhe për shqiptarët. Në shesh jemi bërë në një mendje jo dy, por qindra e mijëra vetë.

Ka ardhur momenti që t’i tregojmë vetes që nuk jemi një popull dritëshkurtër që mendon vetëm për pasurim personal nga dera e shtëpisë dhe brenda. Ka ardhur momenti të kuptojmë që e përbashkëta, aty ku të gjithë hasemi me njëri tjetrin në përditshmëri, është EDHE më e rëndësishme se personalja. Ka ardhur momenti të heqim ndjenjat e inferioritetit karshi të huajve, a thua se nuk jemi qenie njerëzore si të gjithë evropianët.

Ka ardhur momenti që kalimtarë e të përkohshëm të mos jemi ne, por të jenë baronët e drogës që shkatërrimin dhe pastrimin e parave duhet ta eksportojnë tjetërkund. Kalimtarë dhe të përkohshëm të jenë qeveritë dhe opozitat e korruptuara. Kalimtarë dhe të përkohshëm të jenë oligarkët zaptues e të babëzitur që u pasuruan me paratë tona dhe me paratë e drogës, e që sot u rren mendja e mendojnë se Shqipëria është pronë e tyre.

The post Kalimtarë e të përkohshëm appeared first on Albeu.com.