Sepse drama nuk është vetëm në bregdet. Nuk është vetëm te flamingot, laguna, resortet luksoze apo rrethimet me hekura. Drama është edhe në Tiranë, në zemër të një zone që dikur shitej si qetësi, gjelbërim dhe ajër i pastër, ndërsa sot po kthehet në një kantier të pafund. Liqeni i Thatë nuk po thahet nga mungesa e ujit, por nga teprica e betonit. Po i merret fryma çdo ditë nga kamionët, pluhuri, zhurma, makineritë e rënda dhe lejet që zbresin nga lart si urdhra për të shkatërruar edhe atë pak natyrë që i ka mbetur kryeqytetit.

Banorët nuk po ankohen për një pallat më shumë apo më pak. Ata po ankohen për një mënyrë qeverisjeje. Po ankohen se rrugët bllokohen nga mjetet e tonazhit të rëndë, se fëmijët nuk dalin dot jashtë si më parë, se dritaret nuk hapen dot nga pluhuri, se qetësia për të cilën kanë investuar është zëvendësuar nga zhurma e vinçave. Pra, problemi nuk është thjesht urbanistik. Është shoqëror, ekonomik, mjedisor dhe politik.

Në kodrat me ullishte pranë Liqenit të Thatë, sic meson Albeu.com, ka nisur gdhendja e kodrës për projektin “Centaurea” të kompanisë “Bega-07” Sh.p.k në pronësi të biznesmenit Arben Muçobega.
Bëhet fjalë për një projekt të madh ndërtimi me 15 godina deri në 9 kate, mbi një sipërfaqe rreth 31 mijë metra katrorë truall dhe me afro 94 mijë metra katrorë ndërtim mbi dhe nën tokë. Ky nuk është “zhvillim i integruar me natyrën”, siç e paketojnë zakonisht broshurat e marketingut. Kjo është formula klasike e betonizimit shqiptar: fillimisht e quan zonën të gjelbër, pastaj e reklamon si luks, në fund ia dorëzon betonit.

Këtu qëndron hipokrizia më e madhe. Për çdo projekt të tillë gjendet gjithmonë një fjalor i bukur: “harmoni me natyrën”, “stil jetese i gjelbër”, “peizazh i ri urban”, “standard europian”. Por kur hiqen ullinjtë, kur rrafshohen kodrat, kur shkatërrohet peizazhi dhe kur banorët jetojnë mes pluhurit dhe pa vende parkimi, nuk ka më gjuhë marketingu që ta mbulojë të vërtetën. E vërteta është se Tirana po humbet mushkëritë e saj, lagje pas lagjeje, kodër pas kodre, liqen pas liqeni.

Zvërneci na tronditi sepse pamë dhunën në mënyrë brutale: një qytetar që tërhiqej zvarrë, roje private, gardhe, spray, shtet që shfaqej i pafuqishëm përballë privatit. Por te Liqeni i Thatë dhuna është më e heshtur. Nuk vjen me grushte, por me leje. Nuk tërheq njerëz zvarrë para kamerave, por ua tërheq jetën zvarrë çdo mëngjes mes trafikut, pluhurit dhe zhurmës. Nuk përdor spray me piper, por përdor betonin si armë kundër qytetit.

Dhe pikërisht kjo e bën më të rrezikshme. Sepse kur dhuna është e dukshme, qytetari reagon. Kur dhuna vjen me dokumente, me vendime, me firma, me projekte 3D dhe me reklama luksi, shoqëria shpesh hesht. Kjo heshtje është problemi ynë më i madh. Ne revoltohemi kur shohim një trup të tërhiqet zvarrë, por nuk reagojmë kur një lagje e tërë tërhiqet zvarrë drejt betonit.

Liqeni i Thatë është pasqyra e Tiranës që po ndërtohet pa ide, pa frymë, pa infrastrukturë dhe pa mëshirë për qytetarin. Ndërtohen pallate, por jo shkolla. Shiten apartamente luksoze, por nuk garantohet cilësi jete. Hapet kantieri, por nuk pyetet komuniteti. Rritet çmimi i pronës, por bie vlera e jetesës. Në fund, qytetari mbetet i rrethuar nga mure, ndërsa pushteti mburret me zhvillim.

Prandaj shqiptarët kanë më shumë arsye për të protestuar pasi nuk është vetëm Zvërneci. I njëjti mentalitet që rrethon Zvërnecin me gardhe, rrafshon kodrat me ullishte te Liqeni i Thatë. I njëjti pushtet që flet për turizëm elitar në bregdet, flet për rezidenca të gjelbra mbi beton në Tiranë. I njëjti sistem që sheh natyrën si mall, sheh qytetarin si pengesë.

Fatkqesësisht, heshtja disavjecare për ndërtimet pa kriter në Tiranë, na solli skandalin e Zvërnecit. Dhe sot, po protestoni për Zvërnecin, por kthejeni kokën edhe nga Liqeni i Thatë. Sepse aty, në heshtje, po ndodh e njëjta histori: Shqipëria po betonohet me leje, me reklamë dhe me buzëqeshje institucionale. Dhe kur një qytet humbet gjelbërimin, nuk humbet vetëm natyrën. Humbet arsyen, frymën dhe të ardhmen. /albeu.com/

The post KOMENT/ Po protestoni për Zvërnecin, po Liqenin e Thatë e keni parë? appeared first on Albeu.com.

Qëndrimi i Ambasadës u dha përmes një zyrtari të saj, pasi protestuesi jo vetëm ngriti pretendimin se kishte marrë telefonata dhe mesazhe kërcënuese në emër të Ambasadës së SHBA-së në Tiranë, por iu drejtua edhe publikisht këtij institucioni me fjalët: “kështu e trajtoni ju rininë shqiptare? Turp”.

Kjo thirrje publike e tij ndaj Ambasadës së SHBA-së linte të kuptohej edhe më shumë pretendimi se burimi i kërcënimeve të mundshme ishte selia e përfaqësisë amerikane në Tiranë.

Gjatë fjalës së mbajtur në tubim, protestuesi u shpreh: “Para disa orësh kam marrë disa mesazhe dhe telefonata kërcënuese anonime. Besoj se edhe shumë të tjerë, nuk jam i vetmi që kam marrë. Mesazhe kërcënuese për protestën time paqësore për këtë popull. Por unë sot nuk vij me mesazhe private. I bëj një mesazh publik. Ne këtu do të qëndrojmë, këtu do të protestojmë, derisa kërkesat tona të plotësohen. Dhe diçka të fundit, mesazhet pretendonin se ishin nga Ambasada Amerikane. T’ju bëj një pyetje Ambasadës Amerikane, kështu e trajtoni ju rininë shqiptare? Me kërcënime? Me intimidime?”

Këto deklarata sollën më pas edhe reagimin e vetë Ambasadës së SHBA-së.

The post Ambasada amerikane hedh poshtë deklaratat e protestuesit: Akuzat për kërcënime në emrin tonë janë krejtësisht të rreme appeared first on Albeu.com.

Sipas informacionit të bërë të ditur, në qendër të kësaj mbledhjeje do të jenë përgatitjet për zgjedhjet lokale të vitit 2027, si edhe mënyra e organizimit në bazë.

Takimi zhvillohet vetëm pak ditë pasi Rama mbajti një mbledhje të përbashkët me kabinetin qeveritar dhe grupin socialist.

The post Rama thërret nesër drejtuesit socialistë, fokusi te zgjedhjet lokale të 2027 dhe organizimi në bazë appeared first on Albeu.com.

Sipas informacioneve paraprake, ngjarja ndodhi në një zonë plazhi publik, e cila nuk administrohej nga ndonjë subjekt privat dhe nuk ishte nën menaxhim shtetëror.

Trupat e pajetë të dy vajzave janë transportuar në morgun e Spitalit Rajonal të Lezhës. Policia dhe grupi hetimor ndodhen në vendngjarje dhe po kryejnë veprimet për zbardhjen e plotë të rrethanave të kësaj tragjedie.

“Lezhë / Informacion paraprak Rreth orës 12:50, në plazhin e Tales, dy shtetase të mitura, të moshave 9 dhe 11 vjeçe, dyshohet se janë mbytur duke u larë në det.

Shërbimet e Policisë Kufitare dhe të DVP Lezhë kanë shkuar menjëherë në vendngjarje. Në bashkëpunim me pushuesit, është bërë e mundur gjetja dhe nxjerrja e trupave të pajetë në breg.

Grupi hetimor ndodhet në vendngjarje dhe, nën drejtimin e Prokurorisë, vijon puna për zbardhjen e rrethanave të rastit”, njofton policia.

The post Tragjedi në plazhin e Tales, po laheshin në det, mbyten dy vajza të mitura appeared first on Albeu.com.

Bëhet fjalë për një pronë të shpronësuar nga shteti për ndërtimin e të ashtuquajturës “Shkolla e Biçikletave”, një projekt publik që, sipas hetimeve, dyshohet se ka prodhuar përfitime financiare edhe për persona të lidhur me grupet kriminale.

Në dokumentet hetimore rezulton se mes përfituesve të kompensimit për këtë truall janë Denis Matoshi, i njohur ndryshe si Eldi Dizdari, i konsideruar si një nga figurat kryesore të kartelit “Bello”, si dhe Artur Shehu e Elton Memeti. Emrat e tyre dalin në skemën e pronësisë dhe kompensimit, e cila tashmë është bërë pjesë e hetimit të SPAK.

Sipas dosjes, vlera paraprake e shpronësimit për pjesën takuese të Denis Matoshit llogaritej në rreth 8.1 milionë lekë. Aktualisht, kjo pasuri rezulton e konfiskuar, ndërsa prokurorët po hetojnë rrugën përmes së cilës prona ka kaluar në transaksione të ndryshme deri në fazën e kompensimit nga shteti.

Dyshimet e SPAK lidhen me faktin se përmes lëvizjeve të shumta të pronësisë dhe procedurave të shpronësimit, persona të lidhur me grupe kriminale mund të kenë përfituar para publike nga buxheti i shtetit.

Rasti merr peshë edhe më të madhe për shkak të vendndodhjes së truallit. Prona ndodhet ngjitur me stadiumin “Air Albania”, në një nga zonat më të shtrenjta dhe më të lakmuara të Tiranës për zhvillim urban, ndërtim dhe investime private.

LEXO edhe SPAK sekuestron hotelin luksoz me 5 yje në Jalë, pjesë e pasurive 150 milionë euro të grupit kriminal

LEXO edhe BKH zbarkon te biznesmenë ndërtimi/ Kontroll te Redi Peza i “Porto Lalzit”, Ardi Kollçaku i “Anchor Invest”, si dhe te Kujtim Shtufi i “Ferro Beton”

Pamjet e truallit tregojnë qartë pozicionin strategjik të truallit, i cili ndodhet në një zonë ku interesi ekonomik është shumë i lartë. Pikërisht kjo e bën edhe më të rëndësishëm hetimin mbi origjinën e pronësisë, transaksionet e kryera dhe mënyrën se si shteti ka përfunduar duke kompensuar persona të përfshirë në dosje kriminale.

Dosja e SPAK pritet të hedhë më shumë dritë mbi mekanizmin e përdorur për këtë pronë, ndërsa episodi i truallit pranë “Air Albania” ngre edhe një herë pyetjen e madhe: sa prona me vlerë në Tiranë kanë kaluar përmes skemave të ngjashme, duke përfunduar në duart e krimit të organizuar apo duke prodhuar përfitime financiare për të? /albeu.com/

The post Nga dosja e SPAK/ Si u shpronësua toka te “Air Albania” për llogari të kartelit të drogës appeared first on Albeu.com.

Goditja e sotme e SPAK nuk është thjesht një operacion penal ndaj disa emrave të biznesit. Është një tërmet politik dhe ekonomik që prek nervin më të ndjeshëm të modelit mbi të cilin është ndërtuar Tirana e viteve të fundit: ekonominë e kullave. Në pamje të parë, kemi masa sigurie, emra biznesmenësh, dyshime për trafik ndërkombëtar droge, pastrim parash dhe lidhje me projekte gjigante ndërtimi. Por në thelb, pyetja është shumë më e madhe: nëse SPAK sot po “rrëzon” disa prej emrave të lidhur me kullat, a rrezikon të rrëzohet edhe miti i një ekonomie që është rritur mbi beton, leje ndërtimi dhe para me burim të paqartë?

Tirana prej vitesh nuk është zhvilluar si qytet, por si kantier. Çdo hapësirë publike, çdo truall me vlerë, çdo zonë që dikur kishte funksion urban, social apo historik, është parë si mundësi për një kullë tjetër. Në vend të një ekonomie që prodhon dije, industri, eksport, teknologji apo punësim cilësor, Shqipëria ka ndërtuar një ekonomi që matet me kate. Sa më e lartë kulla, aq më i madh suksesi. Sa më e shtrenjtë leja, aq më i fortë klientelizmi. Sa më shumë beton në qendër të Tiranës, aq më i madh iluzioni se vendi po zhvillohet.

Prandaj arrestimet dhe masat e sigurisë të raportuara sot nuk duhen lexuar vetëm si çështje individësh. Ato duhen lexuar si sinjal alarmi për një sistem të tërë. Sepse kur emra të lidhur me projekte dhjetëra katëshe, me leje të miratuara nga institucionet më të larta të territorit, përfundojnë nën dyshime për pastrim parash apo veprimtari kriminale, atëherë problemi nuk është vetëm te biznesmeni. Problemi është te dera që ia hapi rrugën këtij biznesmeni. Te institucioni që firmosi. Te politika që bekoi. Te urbanistika që heshti. Te shteti që u soll sikur nuk shihte burimin e parave, mjafton që betoni të ngrihej lart.

Kullat e Tiranës janë kthyer në monumentet e një modeli ekonomik të dyshimtë. Ato nuk janë vetëm ndërtesa; janë bilance pushteti. Janë pika takimi mes parasë, politikës, administratës dhe heshtjes publike. Aty ku qytetari i zakonshëm nuk blen dot një apartament as me 30 vite punë, dikush tjetër ndërton dhjetëra kate brenda pak muajsh. Aty ku familjet shqiptare luftojnë me çmime të papërballueshme banesash, tregu i luksit vazhdon të rritet sikur jeton në një ekonomi tjetër, në një vend tjetër, me para të tjera.

Efekti ekonomik i kësaj goditjeje mund të jetë i madh. Jo domosdoshmërisht sepse do të ndalen menjëherë punimet apo do të pezullohen lejet, por sepse goditet besimi mbi të cilin qëndron ky treg. Ndërtimi në Tiranë nuk është më vetëm sektor ekonomik; është banka informale e vendit, është mekanizëm pastrimi kapitalesh, është instrument politik, është mënyra se si paraja e madhe kërkon legalitet përmes fasadave të xhamit. Nëse SPAK shkon deri në fund dhe ndjek jo vetëm individët, por edhe burimin e financimit, rrjetin e lejeve, transaksionet, ortakëritë dhe përfituesit realë, atëherë mund të tronditet jo një kompani, por një arkitekturë e tërë ekonomike.

Por këtu lind edhe pyetja politike: si është e mundur që ky model u lejua të rritej kaq shumë? Kush i dha këto leje? Kush i verifikoi kapacitetet financiare? Kush kontrolloi burimin e kapitalit? Kush u sigurua që Tirana nuk po kthehej në lavatriçen më të madhe të parave në Ballkan? Sepse nuk mund të pranohet që shteti të jetë shumë i fortë me qytetarin e zakonshëm, me biznesin e vogël, me ndërtuesin e thjeshtë, por të bëhet i verbër kur përballë ka miliona euro, kulla 50-katëshe dhe investitorë me lidhje të forta.

Në këtë histori, SPAK ka hapur një dritare të rëndësishme. Por kjo dritare nuk duhet të mbyllet me arrestime spektakolare dhe tituj lajmesh. Duhet të shkojë deri te pyetja më e rëndësishme: kush e ndërtoi ekonominë e kullave dhe kush përfitoi prej saj? Nëse hetimi kufizohet vetëm te disa emra biznesmenësh, atëherë sistemi do të riciklojë veten. Do të ikin disa emra, do të vijnë disa të tjerë. Do të ndryshojnë aksionerët, por jo mekanizmi. Do të ndërrohen kompanitë, por jo filozofia e grabitjes urbane.

Shqipëria nuk mund të vazhdojë të ndërtojë zhvillim mbi betonin e dyshimit. Një ekonomi që rritet nga kullat, por jo nga prodhimi, është ekonomi e brishtë. Një qytet që mbushet me ndërtesa luksoze, por boshatiset nga të rinjtë që ikin jashtë, nuk është qytet i zhvilluar. Një kryeqytet ku çmimet e apartamenteve nuk i përgjigjen pagave, por parasë së zezë, nuk është treg i lirë; është treg i kapur. Dhe një shtet që e shet këtë si sukses urban, ndërkohë që drejtësia dyshon për pastrim parash, nuk është shtet zhvillimi, por shtet fasade.

SPAK sot mund të ketë “rrëzuar” politikisht disa kulla të Tiranës. Por sfida e vërtetë është më e madhe: të rrëzohet modeli që i ngriti ato. Sepse problemi i Shqipërisë nuk është vetëm se kush ndërtoi kullat. Problemi është se kush vendosi që ekonomia, qyteti dhe e ardhmja e vendit të ngriheshin mbi to. Dhe nëse drejtësia nuk ndalet, ky mund të jetë momenti kur Shqipëria më në fund kupton se betoni nuk është zhvillim, kulla nuk është ekonomi dhe paraja e pistë, sado lart të ngrihet, një ditë bie. /albeu.com/

The post EDITORIAL/ SPAK “rrëzon” kullat e Tiranës, po ekonomia e ndërtuar mbi kulla? appeared first on Albeu.com.

“Edi Rama jep dorëheqjen”, janë thirrjet e qytetarëve, në këtë protestë.

Protestuesit po vijojnë marshimin në të gjithë akset kryesore të kryeqytetit. Protestuesit janë duartrokitur dhe mbështetur edhe nga persona të tjerë që kanë qenë duke lëvizur me automjete.

Thirrja e tyre është “Rama në burg, Berisha në burg”.

Protesta historike, që nuk ishte parë deri më sot, ka kaluar përtej kufijve.

Pakënaqësia nga qeveri, por nuk kanë munguar edhe kritikat e zhgënjimet nga opozita, ka bërë që shqiptarët të kundërshtojnë këtë kastë politike, duke kërkuar një Shqipëri të re, të drejtë, të lirë dhe me dinjitet për të ardhmen.

View this post on Instagram

A post shared by Albeu.com (@albeucom)

The post VIDEO/ Tirana në këmbë. Vijon marshimi, protestuesit kalojnë mes makinave, duartrokiten nga qytetarët! appeared first on Albeu.com.

Sot, një prej protestueseve mori mikrofonin dhe ngriti zërin për dhimbjen e saj familjare: zhdukjen e vëllait, Mateos, më 16 korrik 2011. Ajo deklaroi se, prej 15 vitesh, familja e saj pret përgjigje, ndërsa shteti, sipas saj, nuk ka bërë asgjë për të zbardhur fatin e tij, transmeton Albeu.com.

“Vëllai im, më 16 korrik 2011, doli për të luajtur me shokët e tij dhe nuk u kthye më. 15 vite mungesë, 15 vite pritje”, u shpreh ajo mes emocionesh.

Por protestuesja theksoi se prania e saj në protestë nuk lidhet vetëm me dhimbjen personale. Ajo tha se zëri i saj është edhe për fëmijët e tjerë të zhdukur, për familjet që ende jetojnë me ankthin e mungesës dhe me pyetjen që nuk ka marrë përgjigje.

“Unë këtu nuk jam vetëm për Mateon. Jam edhe për Bleona Matën, edhe për Julian Çelën, jam për çdo fëmijë të humbur. Sot jam këtu për çdo nënë shqiptare që fle e zgjohet me një pyetje: Ku është fëmija im?!”, deklaroi ajo.

Fjala e saj u prit me emocione nga qytetarët e pranishëm, duke e kthyer protestën në një moment reflektimi për dhimbjen e familjeve që prej vitesh kërkojnë drejtësi dhe përgjigje nga institucionet. /albeu.com/

View this post on Instagram

A post shared by Albeu.com (@albeucom)

The post VIDEO/ Fjalimi që përloti protestuesit: 15 vite mungesë, 15 vite pritje… appeared first on Albeu.com.

Nga Tuneli i Murrizit te Llogaraja, nga Unaza e Madhe te Thumanë–Kashar, Shqipëria po paguan shtrenjtë një model qeverisjeje ku propaganda ecën më shpejt se standardi, ndërsa inaugurimet paraprijnë sigurinë.

Janë projekte të shpallura si strategjike, me kosto qindra milionë euro dhe me impakt të drejtpërdrejtë në sigurinë e qytetarëve. Të gjitha kanë një emër të përbashkët në zinxhirin e vendimmarrjes: Belinda Balluku, zëvendëskryeministre dhe ministre e Infrastrukturës dhe Energjisë në periudhën e konceptimit, kontraktimit dhe zbatimit të tyre.

Sot, këto projekte po përballen me probleme serioze sigurie, cilësie dhe transparence, ndërsa disa prej tyre janë raportuar publikisht si pjesë e dosjeve hetimore të SPAK, duke ngritur pikëpyetje të forta mbi mënyrën e menaxhimit të fondeve publike dhe standardeve teknike.

Tuneli i Murrizit: kronika e një rreziku të paralajmëruar
Tuneli i Murrizit, pjesë kyçe e Rrugës së Arbërit, është shndërruar në rast studimor të dështimit institucional. I nisur në vitin 2019 dhe i inauguruar mes vonesash dhe shtyrjesh, tuneli ka shfaqur probleme të përsëritura: infiltrime uji, shembje, ndërprerje qarkullimi dhe shqetësime serioze mbi stabilitetin e strukturës.

Pavarësisht këtyre problemeve, autoritetet nuk kanë bërë publike raporte të plota teknike të pavarura që të garantojnë sigurinë afatgjatë të tunelit. Vendimet për hapje dhe përdorim janë marrë pa transparencë, ndërkohë që përgjegjësia institucionale mbetet e paqartë.

Ky projekt është menaxhuar drejtpërdrejt nga Ministria e Infrastrukturës, nën drejtimin politik të Belinda Ballukut.

Tuneli i Llogarasë: standarde të paqarta dhe mungesë llogaridhënieje
Edhe Tuneli i Llogarasë, një tjetër vepër e shpallur si transformuese për Jugun e vendit, është shoqëruar me debate mbi cilësinë e ndërtimit dhe procedurat e kolaudimit. Pavarësisht inaugurimit dhe promovimit intensiv nga qeveria, nuk janë publikuar në mënyrë të plotë auditime teknike që të vërtetojnë përputhjen me standardet e sigurisë europiane.

Tuneli i Llogarasë u hap me ngut, sepse propaganda nuk pret. Pyetjet mbi cilësinë, auditimet teknike dhe standardet reale u mbytën nga fjalori festiv i qeverisë.

Kur një tunel hapet më shpejt se raporti teknik, kemi të bëjmë me keqadministrim kriminal të sigurisë publike. Nuk është më thjesht paaftësi – është zgjedhje.

Ekspertë të fushës kanë ngritur shqetësime të vazhdueshme për mënyrën e hapjes së tunelit dhe mungesën e informacionit mbi testimet strukturore dhe sistemet e emergjencës. Deri më sot, Ministria e Infrastrukturës nuk ka dhënë shpjegime të detajuara.

Biseda mes përfaqësuesit grek te kompanisë mbikëqyrëse të punimeve në tunelin e Llogarasë, “Hill International NV” dhe drejtorit te ARRSH, Evis Berberi e pasqyruar ne dosjet e SPAK, tregon gjithcka për mënyrëen se si është punuar.

Pas një inspektimi në kantier në korrik të vitit 2022, përfaqësuesi grek i kompanisë mbikëqyrëse të punimeve në tunelin e Llogarasë mbeti i shokuar. Ai i shkroi i alarmuar kreut të Autoritetit Rrugor Shqiptar, Evis Berberi se punët po shkonin përditë e më keq me projektin.

“Evis…kontraktori duhet të kuptojë se projekti nuk është thjesht një “vrimë”, por është një tunel i cili duhet të ndërtohet sipas specifikimeve dhe praktikave ndërkombëtare në respekt ABSOLUT për çështjet e SIGURISË…” i shkroi Ioannis Kirkinezis, përfaqësues i kompanisë “Hill International NV”, Berberit.

Unaza e Madhe: një plagë urbane me kosto miliardëshe
Unaza e Madhe, projekti që duhej të zgjidhte trafikun e kryeqytetit, është kthyer në shembull klasik të ndërtimit pa standard me kosto shumë te lartë, duke kaluar shiren prej 433 milionë euro. Projekti më i madh urban i dekadës së fundit, vazhdon të shfaqë probleme serioze cilësie. Asfalt i dëmtuar, segmente të rrezikshme për qarkullimin, Hyrje-dalje të papërfunduara, lidhje problematike mes urave dhe nevojë e vazhdueshme për ndërhyrje korrigjuese.

Albeu.com ka publikuar përgjime të dokumentuara ku Balluku, sipas kryetarit të Grupit të PD, Gazment Bardhi, urdhëron Evis Berberin për takime me operatorë të caktuar ekonomikë, të cilët më pas shpallen fitues të tenderëve.

Thumanë–Kashar: autostradë nën hijen e dyshimit
Edhe Thumanë–Kashar, një nga akset më të reklamuara, shoqërohet me pikëpyetje serioze mbi cilësinë, kostot dhe sigurinë. Një autostradë që duhet të ishte standard, por që ngjan më shumë me <strong”>kompromis politik mbi beton, me nje kosto 59 milionë €/km dhe 1.56 miliardë € fitim të garantuara për koncesionarin, Bashkim Ulaj.

Autostrada Thumanë–Kashar, e promovuar si aks me standarde europiane është pjesë e dosjeve hetimore të SPAK, duke e futur edhe këtë vepër në listën e projekteve nën vëzhgim penal.

Edhe në këtë rast, mungesa e transparencës mbi kontratat, ndryshimet e projektit dhe kontrollin teknik ushqen dyshimet publike.

Përgjegjësia politike që mungon
Në asnjë prej këtyre rasteve nuk është marrë përgjegjësi politike. Nuk ka dorëheqje, nuk ka shkarkime, nuk ka auditime të hapura për publikun. Ka vetëm deklarata politike, ndërkohë që faktet në terren tregojnë të kundërtën.

Në një shtet funksional, infrastruktura nuk matet me numrin e inaugurimeve, por me sigurinë dhe jetëgjatësinë e saj. Deri atëherë, pyetja mbetet e hapur: kush mban përgjegjësi kur projektet strategjike kthehen në rrezik publik?

Fakti që pothuajse të gjitha projektet madhore të infrastrukturës rrugore të viteve të fundit janë me probleme të theksuara teknike dhe me kosto mbi ato europiane, ngre një pyetje thelbësore: a kemi të bëjmë me dështime të izoluara apo me një model sistemik menaxhimi? Dhe Belinda Balluku, si drejtuesja politike e këtij portofoli, mban përgjegjësi të drejtpërdrejtë për mënyrën se si janë konceptuar, kontraktuar, zbatuar dhe certifikuar këto vepra. /albeu.com/

The post EDITORIAL/ Infrastruktura në hetim: Si u shndërruan projektet strategjike në rrezik publik nën menaxhimin e Belinda Ballukut appeared first on Albeu.com.

Hekurudha Tiranë–Durrës–Rinas është shndërruar nga një projekt strategjik transporti në një simbol të keqqeverisjes, propagandës politike dhe papërgjegjshmërisë institucionale të qeverisë dhe në vecanti e zv.kryeministres nën hetim, Belinda Balluku.

E nisur me bujë në vitin 2021 dhe e shitur publikisht si “rilindja e hekurudhës shqiptare”, kjo vepër publike sot përfaqëson gjithçka që shkon keq me mënyrën se si menaxhohen investimet madhore në Shqipëri: premtime të pambajtura, afate të rreme dhe kosto që fryhen pa fund.

2021: Propaganda para planifikimit
Në vitin 2021, qeveria nisi punimet për hekurudhën Tiranë–Durrës me një fushatë të fortë propagandistike, me në qendër kryeministrim Edi Rama dhe atëkohë ministren Belinda Balluku. U fol për shpejtësi europiane, për lidhje direkte me aeroportin e Rinasit dhe për një udhëtim prej vetëm 12 minutash nga Tirana në aeroport. Kryeministri dhe ministrat e tij garantuan publikisht se projekti ishte i financuar, i planifikuar dhe do të përfundonte brenda vitit 2023. Nuk munguan as videot 3D qe tregonin se sa i bukur do të ishte dukej udhëtimi me tren nga Tirana në Durrës.

Por sot është e qartë se në atë kohë, ajo që nuk ishte përfunduar ishte vetë baza e projektit: shpronësimet, planifikimi real dhe menaxhimi serioz i riskut.

2022–2023: Afatet bien, justifikimet shtohen
Gjatë viteve 2022 dhe 2023, qytetarëve iu servirën deklarata të përsëritura për “ritme të larta pune”, “segmente që po përfundojnë”, “përfunduan 30% të punimeve”, “përfunduan 70% të punimeve”, etj. Në realitet, kantierët mbetën të copëzuar, punimet të ndërprera dhe afatet të paqarta.

Viti 2023 – afati zyrtar i përfundimit – kaloi pa asnjë përgjegjësi politike, pa asnjë raport publik dhe pa asnjë sqarim serioz se pse një projekt i tillë dështoi të dorëzohej në kohë. Në çdo shtet normal, tejkalimi i afatit do të sillte hetim administrativ dhe llogaridhënie. Në Shqipëri, solli vetëm një heshtje institucionale dhe një mundësi e re për Belinda Ballukun për të nisur propagandën nga e para dhe për ta përdorur edhe për disa vite.

2024: “Puna vijon”, realiteti ngec
Në vitin 2024, qeveria vazhdoi të përdorë të njëjtën formulë të konsumuar: “puna vijon”. U promovuan stacione të veçanta, sidomos ai i Vorës, si prova e suksesit të projektit. Por hekurudha si linjë funksionale mbeti larg përfundimit.

Mediat online dhe organizata të shoqërisë civile evidentuan atë që qeveria shmangu ta pranojë: projekti ishte i paralizuar nga probleme strukturore, përfshirë shpronësimet e papërfunduara – një absurditet për një vepër publike që kishte nisur prej vitesh.

2025–2026: Miliona shtesë për një dështim në vazhdim
Sot, qeveria miraton një rritje prej 377 milionë lekësh për fondin e shpronësimeve të hekurudhës Durrës–Tiranë–Rinas. Ky vendim është një pranim i heshtur, por i qartë, i dështimit të menaxhimit të projektit.

Pesë vite pas nisjes së punimeve, shteti shqiptar ende nuk ka mbyllur shpronësimet. Ndërkohë, qytetarët paguajnë faturën për paaftësinë e institucioneve dhe të zv.kryeministres Balluku  që nisën punë pa përmbushur kushtet minimale ligjore.

Një model i përsëritur i qeverisjes së korruptuar
Hekurudha Tiranë–Durrës–Rinas nuk është rast i izoluar. Ajo ndjek të njëjtin model të projekteve të tjera publike: nisin për arsye politike, shiten si suksese elektorale dhe përfundojnë si barrë financiare për taksapaguesit.

Asnjë ministër nuk është hetuar. Asnjë ministër nuk ka dhënë dorëheqje. Asnjë institucion nuk ka mbajtur përgjegjësi. Asnjë raport i detajuar mbi rritjen e kostove nuk është bërë publik. Ndërsa propaganda vazhdon, besimi publik gërryhet.

Pyetje që sot zv.kryeminisrja nën hetim, Belinda Balluku duhet t’u përgjigjet:

• Pse u nis projekti pa u përfunduar shpronësimet?
• Sa herë janë shtyrë realisht afatet dhe me çfarë vendimesh zyrtare?
• Sa është sot kostoja totale e projektit dhe sa ishte ajo fillestare?
• Kush mban përgjegjësi politike dhe administrative për këtë zvarritje?

Derisa këto pyetje të marrin përgjigje, hekurudha Tiranë–Durrës–Rinas mbetet jo vetëm e papërfunduar në terren, por edhe një monument i gjallë i qeverisjes së korruptuar dhe të paaftë. /albeu.com/

The post EDITORIAL/ Hekurudha Tiranë–Durrës–Rinas: kronikë e një dështimi të paralajmëruar të Belinda Ballukut appeared first on Albeu.com.